از پنجره به آسمون نگاه مي كردم
اميدوار بودم لااقل يه پرنده را در آسمون ببينم
و بعد از ساعت ها انتظار ديدم
در حاليكه لبخند رضايت بر چهره ام بود ترا ديدم
كه به لبخند من لبخند مي زدي
اينطور شد كه من پرنده ي خوشبختيم را پيدا كردم
از اون به بعد نگاهم به زمين بود و به تو
سال ها پشت پنجره انتظارت را مي كشيدم كه بيايي
و هميشه به موقع مي اومدي و زياد منتظرم نمي ذاشتي
من شما را باور كرده بودم ، تو حرفات از عشق جاويدان مي گفتي
بي ريا صحبت مي كردي. دوستت داشتم ، دوستم داشتي
من غافل شده بودم يا اينكه نمي خواستم بهش فكر كنم
كه پرندگان مهاجر فصل كوچ دارند
همانطور كه مي آيند همانطور هم مي روند
و وقتي آنروز رسيد ، شما كه هماي سعادت من بودي
خيلي زود رفتي و لبخند منو هم با خودت بردي
از آن روز چشمانم باز به آسمون است خيلي بيشتر از گذشته
خدايا لبخند رفته ي منو به من برگردون